Post 9 "Nie wiem"

Chłopacy poszli przed 21 do hotelu,a ja miałam zostać na noc na obserwacji.
Zanim zasnęłam minęło jeszcze trochę czasu.
Myślałam o wszystkim i o niczym.
Nie mogła w ogóle znaleźć dla siebie miejsca.
Chciałam jak najszybciej wrócić do domu,do rodziców i siostry.
Przez ten cały wypadek nie mogłam sobie teraz siedzieć na fotelu,zajadać frytek i oglądać telewizji,tylko leżałam "przykuta" do łóżka i nie mogłam wstawać.
Jedynie mogłam do toalety wyjść za potrzebą.
Musze zadzwonić do,któregoś z chłopaków,żeby przyjechał po mnie i udawał mojego brata,i że chce mnie już zabrać do domu.
W sumie to nie głupi pomysł.

Ranek

No dobra,to czas obrócić mój jakże piękny plan w rzeczywistość.

Dosięgłam po telefon,który leżał na stoliku.

Szukałam i szukałam,ale znalazłam numer Wojtka.

No to wybrałam zieloną słuchawkę i czekałam,aż odbierze.

Ale nie odbierał. 

"Cholera,Wojtek odbierz w końcu" - myślałam.

No nic,zadzwonię do kogo innego.

Do rodziców raczej nie zadzwonię,bo przecież jestem w Poznaniu.

Zadzwoniłam do Kuby,Damiena,Roberta i Łukasza ale nic,nikt nie odbierał telefonów.

O co tu biega ?
To było trochę podejrzane,że nikt nie odbierał.
No nic trzeba wymyślić coś innego.
Poszłam do lekarzy i zmyśliłam,że mama czeka na mnie przed szpitalem.
Za bardzo mi nie uwierzyli,ale dali mi wypis i w końcu wyszłam.
Teraz to mnie najbardziej cieszyło.
Ale no nie za długo.
Gdyż ni z gruchy przed szpitalem stała policja,która zmierzała w moją stronę.
"Cholera,co jest?" przeszło mi przez myśl.